Gift

Hallo allemaal!
Hoe is het daar in Nederland? Ik zit alweer in mijn zesde week, de tijd vliegt hier echt! Ik zou graag nog een paar maanden hier blijven!
Deze weblog is gift genoemd. Omdat dit een jongetje is die een paar dagen geleden is binnengebracht in het ziekenhuis. Hij is helemaal ondervoed in de bush gevonden. Dit zijn vaak de baby’s van schoolkinderen van een jaar of 15/16, die niet weten wat ze ermee aan moeten. Hij was zo ondervoed. Hij zag er echt verschrikkelijk uit, zo mager als het maar zijn kan. Zijn huid ging ook al helemaal loslaten. Ik krijg nog rillingen als ik hem weer voor me zie. In de nacht van woensdag op donderdag is hij overleden… Inderdaad hier gaan dus kinderen dood van de honger ..
Afgelopen vrijdag was er een meeting met de LC (burgemeester) en de families voor het project. Het ging allemaal erg goed. Ik kon er helaas niet bij zijn, omdat ik naar de vrouwenmarkt in Kampala was. De families hebben voorlichting gekregen over de ‘regels’ van het project. Ze hebben allemaal een bedankwoordje gedaan voor mij (dus voor alle lieve sponsoren!!) voor het opzetten van het project. Ook hebben ze voor ons gebeden ;) Ze waren allemaal in hun ‘mooiste’ jurk gekomen. En willen graag iets van een gift of een feestje voor me geven. Nou dat wil ik echt niet! Ze kunnen amper eten kopen en dan willen ze wel een feestje geven.. Wel allemaal superlief dus!
Ik ben ook langs de families nog een keer geweest om te kijken of de varkenshokken al stonden! En er stonden er al 3 en bij 2 moest er alleen nog een dak op. Dus die zijn nu ongeveer ook wel af! Ik vond het er aardig mooi uitzien! De families waren ook allemaal weer heel erg blij en ze blijven ons maar omhelzen! We hadden het plan de volgende dag de varkens te gaan kopen. Nou we hadden om 12 uur afgesproken. Er werd gebeld dat het rond 1 uur werd. Nou oké… We hebben 100x gebeld en steeds zeiden ze dat ze er aan kwamen en rond een uurtje of 3 kwamen ze eindelijk is aan. Dat is heel normaal hier, ze hebben hier de tijd uitgevonden en niet de klok. Nou toen gingen we eindelijk met de pick up weg, moesten we eerst nog langs 10 mannen waar we ongeveer weer een kwartier per man stilstonden. En wij maar zeggen dat ze op moesten schieten. Toen gingen we naar de man van de varkens. Bleek dat hij er al een paar had verkocht, dus moesten we naar die broer. En ja toen kwamen we daar en die was in Masaka. Nou wij hadden zwaar de pest erin, je moet wel erg flexibel zijn hier. Maar dit ging me wel een beetje te ver! Die ugandeze mentaliteit ook, ze snappen dan ook echt niet dat wij dan boos zijn. Dus ja helaas een andere keer.
Maandag kwamen we aan in het ziekenhuis om op outreach te gaan om 9 uur. En om kwart over 11 wordt ons verteld dat het niet doorgaat. De communicatie is hier niet op zijn best en omdat ze geld moeten vragen aan de regering in Kampala was er een misverstand. Ik ben nu benieuwd of de outreach volgende week doorgaat! Vorige week zouden we op outreach gaan om condooms uit te delen en voorlichting te geven. En je raad nooit wat er niet aanwezig was… de condooms ;) Je moet er hier maar gewoon een beetje om lachen dat het altijd zo gaat :p
Verder is het in het ziekenhuis wat drukker, omdat het regenseizoen begonnen is. Veel kindjes met malaria. Er was ook een jongetje van 4 die een pan hete pocho (rijst) over zich heen had gehad. Ik moest zijn wonden verzorgen, spoelen en opnieuw verbinden. Eerst het verband eraf gehaald en de vader hem vasthouden. Nou hij vond het al eng dus gilde het al uit. Onder het verband waren hele stukken huid wegverband (dus was gewoon roze) en gigantische blaren. Dit waren op zijn beide benen, billen, buik en rug. Nou toen moest het gespoeld worden en dan deed natuurlijk ook hartstikke veel pijn. Hij bleef ook voor geen meter stil liggen, waardoor hij zichzelf ook alleen maar pijn deed. Het was echt verschrikkelijk en niks hielp om hem stil te krijgen. Gelukkig snel verbonden, de verpleegkundige hielp me ook voor geen meter. Was wel echt heel erg om te zien hoe dat jongetje eruit zag en wat voor pijn hij wel niet moest voelen. Pijn die je je niet voor kan stellen, maar die je toch ook wel gaat voelen als je hem zo hoort schreeuwen.
we hebben eindelijk nieuwe matrassen gekregen! Waardoor we eindelijk niet meer op de lattenbodem slapen. Ik verlang nu toch wel naar mijn eigen bedje haha!
Vandaag weer op housevisits geweest. Het was nationale vrouwendag in Uganda, dat is hier een dag dat iedereen vrij is! Helaas waren de huisbezoeken alles behalve feest.
Geen een van de kindjes was vooruit gegaan bijna. Frank, Claire, Damian en Ivan waren allen nog steeds, ziek futloos en heel heel erg mager. Alleen frank was iets aangekomen. We hebben van Ivan zijn moeder een matje gekocht, zodat ze hem naar het ziekenhuis kan brengen. Volgens mij heeft hij TBC. Als je die kindjes vasthoud, voel je gewoon een en al bot. En ze zijn zo energieloos, dat ze in je armen in slaap vallen. Maz Frank liet me niet meer los, en toen ik hem weg moest halen ging hij heel hard huilen. Ik zou ze gewoon allemaal mee willen nemen in het vliegtuig naar Nederland. Ook zijn we baby Rosette geweest. Dit is een meisje met een waterhoofd en open ruggetje. Ze is laatst geopereerd hieraan en ze hadden een drain in haar hoofd geplaatst en vocht afgetapt. Er stond namelijk zoveel druk op dat ze helemaal apatisch keek. Haar wond was een beetje ontstoken, daarom was ze naar het KMC gekomen. Dus ik heb haar wond vandaag weer gespoeld, wat volgens mij erg pijnlijk was. Gelukkig ziet ze er veel beter uit na de operatie en de drain! We moeten haar alleen goed in de gaten houden, want je wilt geen infectie hier oplopen.
Ook heb ik vandaag een gesprek met Fred gehad. Dit is de eigenaar van het weeshuis! Ik heb gevraagd wat hij zoal vind wat nodig is. Nou prioriteit nummer 1 is gewoon eten. Hij ligt nachtenlang wakker met de zorgen hoe hij 722 kinderen eten moet geven. Daarnaast wil hij een stuk land kopen, om zelf voedsel op te verbouwen. Ik ga van een deel van het sponsorgeld de voorraadkast aanvullen voor Bethlehem. Ik wilde graag iets op langere termijn geven. Maar eten is toch wel levensbehoefte 1, daarom is dat wel erg belangrijk! Na de outreach volgende week ga ik met hem een vrachtwagen vol kopen ;) en dat weer naar het weeshuis brengen. Hij vertelde dat ze elke dag aan hem vroegen wanneer we weer kwamen, zo lief! Dus in onze laatste week gaan we ze nog een bezoekje geven :D
Dus na de outreach gaan we ook de varkens kopen en het huisje laten bouwen. En nu hebben we morgen een trouwerij van Remy! We moeten in Gomez, dat zijn traditionele jurken hier.. Van die lange gewaden met enorme pofmouwen. En jahoor voor mij hebben ze weer een knalroze uitgezocht! Ook hoge hakken erbij.. dus dat gaat wat worden morgen! Het schijnt helemaal traditioneel te worden. Dus ik ben heel erg benieuwd. Alle vrouwen moeten in Gomez en de mannen in witte jurken. Ik heb er zoveel zin in! Ik hou jullie op de hoogte in mijn volgende blog!
Nou al met al dus nogal een heftige week met teveel armoede en zieke kinderen. Ik wilde dat jullie het door mijn ogen konden zien. Want foto´s en verhalen geven nog niet genoeg weer wat je hier ziet. Iedereen zou hier eens een keer moeten komen kijken, dan zou iedereen tevreden zijn met zijn leven en zou er geen gezeur en aanstellerij meer zijn.

Heel veel liefs uit Uganda!
Sula bulungi! xxxxxx