Cultuurshock..

Hallo allemaal! :)
Hoe is het daar in NL? Ik hoorde dat het daar sneeuwde, nou hier is het ongeveer 30 graden als het niet meer is!
Gister zijn we dan aangekomen in kyotera. Hier bevind het project zich. Nou het is een klein erg heuvelachtig stadje! Iedereen leeft op straat, iedereen is pikzwart en de meeste zijn erg vriendelijk en geïnteresseerd in ons. We hebben lekker alles in de buurt vanuit ons appartement. Ons appartement valt erg mee! We hebben een gezellig zithoekje, we hebben een zittoilet(!!!) heel erg luxe hier in uganda. En een douche met 5 druppels. Deze is echt ijs en ijskoud, zelf met die warmte is het niet lekker om te douchen. Heel vaak wordt het water afgesloten en heeft niemand water. De stroom is nog erger, deze valt elke dag wel uit. En dan zo een 7 uur lang. Dus we zitten ’s avonds met kaarsjes en onze hoofdlampjes. Op straat is het dan pikkedonker en zie je echt héél weinig. Ook die pikzwarte mensen zijn dan verdwenen, dan schrik je opeens als er een paar om je heen staan. Verder is het gewoon onbeschrijflijk hoe mensen hier leven. Ik heb echt een cultuurshock, wat zijn wij een verwende zeikende mensen zeg! Afrika is echt té mooi om uit te leggen. De sfeer kan ik ook niet uitleggen, iedereen moet gewoon een keer in Afrika zijn geweest. Ik kan gewoon geen woorden vinden die het land Uganda zouden kunnen beschrijven. We zijn de markt op gegaan, alle kinderen roepen naar ons en iedereen kijkt ons aan. Ik mijn Ugandees hallo zeggen (oreotjira nebo/cebo) laat veel mensen lachen. Geen idee of ze me nou toelachen of uitlachen! Verder zie je vanalles op de markt, hele koeien hangen aan een haak + alle ingewanden eruit, allerlei soorten fruit (de ananas en mango zijn mijn favoriet). Iedereen zit te wachten tot ze ook maar iets verkopen (ananas is 1000 UGX= 30 cent). Overal vliegen. Het vuilnis wordt allemaal op de grond gegooid en eens in de zoveel tijd verbrand midden op straat. Verder is er een grote weg met winkeltjes, en daarachter zijn alle huisjes (krotjes). Een mix van groen en oranje zie je hier in Uganda. Oranje zijn de straten en groen van alle planten en bomen. We hebben met de vrijwilligercoördinator Abbat een schema gemaakt. Nou er staat veel op de planning, ik schrok er wel een beetje van. We gaan meerdere ziekenhuizen bezoeken. Verder immunisatieprogramma’s op outreach, housevisits, ART clinic (HIV/AIDS counseling). Ook moeten we een les gaan geven op een nursing scool (100 studenten!!!!!!) In mijn beste engels;).
Vandaag was de eerste dag in het ziekenhuis. Het ziekenhuis ziet er erg mooi uit. Het is een private hospital, mensen moeten dus betalen om te komen. Hebben ze geen geld dan worden ze weggestuurd.. Er zijn verschillende afdelingen: female, male, children, ART, LAB, verlos en de OK-ruimte. Het wordt gerund door 2 dokters. Ook de ART clinic (hiv/aids) wordt gerund door 2 counselers op een 600 patiënten. Malaria en HIV komen het meeste voor in het ziekenhuis. Ook zijn er erg veel zwangere vrouwen en pasgeborenen. Ik liep in de ochtend met de artsenvisite mee, de arts was erg aardig en legte veel uit! Het viel me erg op dat hij goed te tijd nam voor de patiënten. Ik heb vooral vrouwen gezien na een bevalling + het kindje. Je hoort echt hartverscheurende verhalen, één vrouw heeft al 3 doodgeboren kindjes gehad. Het ziekenhuis is een uur lopen en dan is het vaak te laat voor de kindjes.. Ook een vrouw die een keizersnede had gehad, maar het was al te laat voor het kindje. Zo gek om voor te stellen dat dit hier ongelooflijk vaak voorkomt en in NL niet. Hier is simpelweg het geld niet voor. Ook was er een meisje - ze was denk ik 16- met een pasgeboren kindje. Ik vroeg hoe oud ze was en ze zei 27. Mensen worden hier opgepakt als ze seks hebben voor hun 18e. Ook is het verboden condooms en voorlichting te geven aan jongeren onder de 18, dan wordt je opgepakt door de overheid. Het enige wat hun wordt verteld: abstence from sex. Ook was er vrouw met een tweeling, de eerste is geboren op de weg naar het ziekenhuis toe. Deze heeft het niet gehaald, de tweede is door middel van een keizersnede wel op de wereld gekomen in het ziekenhuis. Een week later kwam ze alleen naar de dokter toe met haar baarmoeder in haar handen, omdat de wond was opengesprongen.. vrouwen zijn hier ook nooit enthousiast over zwanger zijn of een kindje krijgen. Omdat in heel veel gevallen altijd nog fout gaat.
Op de kinderafdeling zijn er vooral kindjes met malaria die erg ziek zijn. Met behandeling gaat dit wel weer over. Maar je kan je voorstellen dat in de public hospitals mensen geen medicatie kunnen betalen (3000 UGX = 1 euro) tegen malaria, deze kinderen houden het dan nog maar een week vol.
De mensen zijn erg blij in het ziekenhuis met ons en zijn erg vriendelijk. Ik heb even rondgekeken in het LAB, artsenvisite gelopen en kindjes gewogen. Zo lief zijn die kindjes hier! Smelt echt voor die donkere schatjes! In de eerste week wil ik eerst een beetje oriënteren en dan pas echt actie gaan ondernemen. Het is zo overweldigend hier allemaal! Er was ook een meisje die gister voor OK is geweest voor een abces. De dokter ging dit spoelen, maar dat doen ze hier met spul wat echt pure alcohol is en dus superveel pijn doet. Ik heb een kindje nog nooit zo hard horen schreeuwen en hartverscheurend horen huilen. Ik moest haar helpen met vasthouden, ik vond het echt zo zielig. Ook hebben we het laatste stukje van de bevalling gezien, we waren net te laat om het kindje eruit te zien komen. De moeders worden hier standaard ingeknipt, de verpleegkundigen doen alles zelf en hechten verder ook. De moeders geven geen kick tijdens de bevalling, je ziet alleen hoe een pijn ze hebben. Maar in deze cultuur mogen vrouwen niet schreeuwen tijdens een bevalling. Het kindje werd eruit gehaald en meteen helemaal vol in doeken gelegd. Daarna werd de placenta met volle kracht uit de moeder getrokken en het kind lag daar maar.. Marjorie heeft het toen naar de moeder gebracht, ik werd wel een beetje misselijk van die bevalling!!
Elk kindje is hier zo blij met een ballon, waar je ze hier al niet gelukkig mee kan maken! Het mooie van hier werken is dat we zo tussen de lokale bevoling zitten. Het is niet dat je alleen maar naar de mooie dingen gaat kijken in het land. Het is je echt onderdompelen en overgeven aan de Ugandeze cultuur en lokale bevolking. Ik heb nog heel veel meer te vertellen, maar ik heb er nu wel even genoeg van! Denk veel aan thuis, ook aangezien het niet echt de ideale situatie is om nu ver weg te zijn van thuis. Ik hoop dat ik jullie een beetje een indruk gegeven heb van hoe het hier is in Uganda, en jullie zouden me maar even moeten bezoeken wil je het echt weten!;)
Heel veel liefs voor iedereen! xxxxxxxxx